Ochtendstond heeft goud in de mond

Morgenstond heeft goud in de mond
Spreekwoorden: (1914) De morgenstond heeft goud in den mond,
d.w.z. 'vroeg opstaan is profijtelijk'. Nou profijt had ik zeker een paar vroege ochtenden. Zo ben ik op een vroege zaterdagochtend (15 Okt.) voor zonsopgang naar de Biesbosch in Werkendam geweest. Ik wilde weer een paar sfeervolle opnames maken met in mijn hoofd een prachtige zonsopkomst.  Dat laatste gaat niet altijd lukken, omdat elke zonsopkomst weer anders is, maar sfeervol zijn ze zéér zeker. Als ik aankom bij de Biesbosch en mijn loopje gaat doen richting het water, valt al meteen de laag hangende mist boven het water op.
Voordat ik daar aankom maak ik eerst deze foto.

Éénmaal aangekomen bij de waterkant zag ik mooi de laag hangende mist/nevel boven het water.

Ik blijf hier net zo lang zitten totdat de zon doorkomt, voor een nog mooier en sfeervoller effect.

Ik maak ook gebruik van de watervogels die in het water rond dobberen, zoals deze Fuut en slapende Eenden.

De zon spiegelt al langzaam in het water, maar is nog niet krachtig genoeg.

Als ik dan me camera naar links draai, zie ik in de verte een Blauwe Reiger op een tak zitten, en wat Meerkoetjes op de voorgrond zwemmen. De zon wordt al wat krachtiger weerspiegeld in het water, waarbij er een goudachtig kleureneffect ontstaat.

Deze foto heb ik trouwens ingezonden voor de maandopdracht van Birdpix.nl met als thema vogel(s) in de mist. Zo aan de reacties te lezen op die site ben ik wel een kanshebber! Het is nu maar afwachten op de uitslag 31 Oktober.


Ik draai me camera weer terug op dezelfde plek als aan het begin, en wat ik dan te zien krijg was echt bijzonder indrukwekkend mooi. De gouden kleuren van de zon die weerspiegelt in het water met laag hangende mist. Hoe dat er uitzag zie je hieronder.

Ja het had nog mooier geweest als er net een watervogel dichtbij voorbij zwom, maar helaas. Ik geniet hier ook wel van.


Na deze zonsopkomst heb ik nog wel een aantal andere opnames gemaakt in de Biesbosch van wegvliegende zwanen en een Aalscholver, maar die vind ik niet boeiend genoeg voor dit blog.


In de maand Oktober ben ik ook 's morgens vroeg naar de duinen van Katwijk geweest. Ik had weer zin om Reeën te spotten, en pak meteen de zonsopkomst mee. Beide ochtenden had ik fantastisch oranje ochtendlicht. Kon het dan ook niet laten om dan de Watertoren als hoofdonderwerp te gebruiken.

Als ik dan lekker aan het struinen ben in de duinen, en op een klein heuveltje sta, zie ik op nog geen 3 meter voor me een vos op zijn gat met zijn rug mijn kant op zitten. Dat was even slikken, om van zo dichtbij een wilde vos te zien. Ik geniet zo erg van het moment dat ik eigenlijk vergeet foto's te maken. Als ik een poging doe, ziet hij mij en rent er als een speer vandoor. Ik maak echt maar één foto, en ik hoor aan mijn sluiter dat het hem niet gaat worden...te weinig licht!!! Ik kijk op mijn display en zie toch een unieke foto, in mijn ogen. Zoveel snelheid, en je ziet nog mooi een schim van de vos er in.

Ik ben benieuwd wat jullie van deze foto vinden?

Maar ik kwam dus eigenlijk voor de Reeën. Ja als er één dier schuw is, dan is het wel de Ree. Ik zag een Reegeit een end voor me, rustig eten op een duintop. Ik ga meteen laag zitten, en rustig afwachten. Maar deze dame zag mij waarschijnlijk en ging er vandoor. En uit het niets rent er een Reebok achter aan.

Je kunt nog mooi het oranje ochtendlicht zien op deze opname.

De andere keer dat ik in de duinen van Katwijk te vinden was, kwam ik ook weer een aantal Reeën tegen. Zien is 1 en vastleggen met je camera is 2. Dat heb ik geweten, heb er eigenlijk meer gezien (op de vlucht), dan vast kunnen leggen. Maar als ik 's morgens mijn wandeling maak en de zon net opkomt, zie ik toch een Reebok in de bosjes staan, terwijl ik op het wandelpad loop. Op dat moment loop ik op een verhoging, en de Reebok bevind zich net daaronder in de bosjes. Hij slaat op de vlucht, rent de heuvel af en rent naar een andere duintop, om zo op veilige afstand nieuwsgierig te kijken. Voor mij een mooie gelegenheid om wat foto's te schieten. Het licht werkte hier duidelijk ook aan mee.

Hier zie je hem nog kijken van....hoe ga ik daar doorheen?!

Toch alle 3 de ochtenden met een tevreden gevoel huiswaarts gegaan. Hier bewijs ik hopelijk maar weer dat je 's morgens vroeg voor en tijdens zonsopkomst het mooiste licht heb, met daarbij het avondlicht uitgesloten.


Wil iedereen weer bedanken voor zijn/haar reactie op mijn vorige blog:

Vroeg in de ochtend(mist)...

Groeten,

Remco

Vroeg in de ochtend(mist)...

Vroeger toen ik nog bij mijn moeder woonde, was het altijd gebruikelijk dat ik in het weekend lekker lang in mijn bed bleef liggen. Uitslapen was toen bijna een hobbie van me geworden. Sinds ik samenwoon en de reisafstand naar me werk langer is geworden, moest ik wel verplicht vroeg eruit, maar op een gegeven moment wen je er snel aan. Toen ik in 2009 mijn allereerste spiegelreflexcamera heb gekocht, en me eigen echt serieus met digitale fotografie bezig ben gaan houden, kwam ik er al snel achter dat je 's morgens vroeg het mooiste licht hebt, en dat je ook meer kans maakt om vogels en/of zoogdieren te fotograferen. Ook maak je de mooiste landschap opnames met als foto onderwerp; de zonsopkomst. Het liefst hoop je natuurlijk elke keer, als je zo vroeg op pad gaat, dat je bijzonder fraaie gekleurde lucht tegenkomt, met daarbij laag hangende mist.
24 September was het dan ook zovèr. Het was de periode waar we al héél de zomer op hadden gewacht. Mooi zonnig weer met rond de 23¤C. De weersvoorspellingen, de avond daarvoor nog even in de gaten gehouden.....jawel 's morgens vroeg kans op nevel. Ik besluit zaterdagochtend vroeg naar de polders te rijden, om daar de laag hangende mist optimaal te kunnen vastleggen. Daar aangekomen zag het er precies zo uit als dat ik hoopte. De vraag was nu alleen...een goed standpunt vinden voor een mooie compositie. Ik hoopte daarom wat koeien tegen te komen, die als een schim in de dichte mist stonden, maar die zag ik dus niet. Na wat rond te hebben gereden, kom ik een kudde schapen tegen. Als achtergrond zie je een gedeelte van Rotterdam (inclusief het hoogste gebouw van R'dam NN).

Na een stukje verder gereden te hebben, viel mijn oog hier op..

Eigenlijk is alles in deze weersomstandigheden mooi. Zo wilde ik ook nog steeds een tegenlicht opname maken met een dier als object. Ik rijd op een dijkje en zie een Blauwe Reiger zitten. Ik rijd er zachtjes naartoe en maak snel deze foto.

Ik kreeg de schaap er nog gratis bij.
Toen ik iets dichterbij wilde komen vloog de Reiger steeds weg. Ik had het beeld al in mijn hoofd zitten. De Reiger in vol tegenlicht met de mist en opkomende zon als achtergrond. Helaas lukte het me maar niet om hem dichterbij te krijgen, omdat die steeds weer een stukje verder weg ging zitten. Toch nog van een behoorlijke afstand geprobeerd, en deze foto kwam er toen uit me camera rollen.

Ik rijd dan weer dezelfde weg terug, als de mist dan zachtjes begint weg te trekken door de steeds inmiddels opkomende zon. Ik zie dan langs de kant nog een Blauwe Reiger zitten, die duidelijk trek heeft in een hapje.

Deze kon ik dus wel heel dicht naderen, alleen had ik nu de zon in mijn rug. Na een paar minuten houdt deze Reiger het ook voor gezien en vliegt in de nog hangende mist weg.

Ook ik hield het hierna voor gezien, en ging nog even naar mijn vaste plekkie hier in de buurt. Daar kwam ik deze Ooievaar tegen.

Even een korte wandeling gemaakt op het Landgoed. Om te kijken of daar nog wat bijzonders te zien was. Helaas geen IJsvogel, maar wel aantal jonge Fazanten heel erg fraai kunnen platen, net als een zingend Roodborstje. Die opnames kunnen jullie in een ander volgend blog zien.


Zondag 2 Oktober, ik was inmiddels alweer behoorlijk opgeknapt van het griepvirus. De avond daarvoor voorspelde ze wéér in de ochtend (dichte) nevel. Voor mij wéér reden genoeg om wat sfeer plaatjes te schieten. Deze keer kies ik voor Lentevreugd, Wassenaar. Aangezien daar Konikpaarden en Schotse Hooglanders vrij rondlopen, had ik al aantal beelden in mijn hoofd zitten.
Ik kom 's ochtends vroeg aan. Mist was er zeker...zeg maar gerust dichte mist. Dit is wat ik te zien krijg als ik het natuurgebied binnenloop..

Mijn missie was...de Konikpaarden of Schotse Hooglanders zoeken en vastleggen. Halverwege richting de eerste plas zie ik een teken van leven!!!! Ditmaal de Konikpaarden, in dichte mist.

De zon probeert dan ook langzaam door de dichte mist heen te komen, waarbij het een nog mooier sfeertje oplevert.

Langzaam aan verschijnen er steeds meer Konikpaarden in de mist, en tot mijn grootste verbazing kwam er zelfs nog een veulen tevoorschijn. Ja als het veulentje dan nog gaat zogen bij moeder Konikpaard, levert dat helemaal mooie beelden op.

Hier het liefkozen van de ouders, terwijl veulen rustig door drinkt.

Na deze opnames gemaakt te hebben, hoefde ik eigenlijk de Schotse Hooglanders niet meer te zoeken, want ik wil nog graag naar de grotere plas achterin het gebied, waarbij ik in Maart van dit jaar zo mooi de jonge Knobbelzwanen heb kunnen vastleggen in ochtendlicht en mist.....zie hier.
De natuur is natuurlijk niet zo voorspelbaar als dat het soms lijkt. Ik blijf hopen.
Eénmaal aangekomen bij de grote plas ga ik rustig aan de waterkant zitten. Ik richt mijn lens naar de plas, maar van de plas is nog geen sprake. Enige wat ik te zien krijg is dichte nevel, met in de verte een dobberende Meerkoet.

 Het is nu maar geduldig wachten totdat de mist wat wegtrekt, en dat er iets leuks voor mijn lens verschijnt. Zo nu en dan zie ik nog een andere watervogel rustig zwemmen in het stille water.

Helaas nog geen zwanen te zien. Achter mij zie ik wel dat de zon moeite heeft om door de bomen en mist te breken.

Het zicht over de plas wordt steeds duidelijker, en de eerste paar Grauwe Ganzen vliegen ook richting de plas.

Ik kan nu zelfs naar de overkant kijken, als ook de Ganzen hier een tussenstop houden.

Als ik dan links aan de overkant van de plas kijk, zie ik 2 Knobbelzwanen zwemmen. Shitttt dacht ik.....dus ze zitten er wel. Ze zaten gewoon te ver weg voor een foto. Als bewijs had ik er beter wel ééntje kunnen maken. Voospelbaar was het dus wel dat ze er zaten, alleen de plek waar ze zitten, dat is altijd onvoorspelbaar. Toch vliegen er nog wel 2 Strandlopers over. Dankzij René van Rossum weet ik nu dat het Witgatten zijn. Toch ben ik wel tevreden over deze foto.

Helaas deze keer geen Knobbelzwanen in ochtendmist en stil water, maar wel de Konikpaarden en deze Witgatten mooi kunnen vastleggen. Het is in ieder geval een hele mooie plek om rustig op je gemak te wachten wat er allemaal voorbij kan komen. Ook had ik nog een Grote Zilverreiger in vlucht gezien, maar de afstand was te groot om die ook hier te laten zien.
Op de terugweg ben ik nog even naar achteren gelopen, en hoorde daar zomaar het geluid van een groepje Staartmezen. Toen ik éénmaal dichterbij kwam, zat er zelfs nog een Witkoppige Staartmees bij. Ook die opnames laat ik in een ander blog zien.


Om dit lange blog af te sluiten, wil ik jullie alleen nog deze HDR opname laten zien. Gemaakt in de Polder "Schieveen"

Iedereen weer heel erg bedankt voor zijn/haar reactie op mijn vorige blog:

Bronsttijd Damherten in AWD

En voor sommige bloggers die ook het griepvirus te pakken hebben....BETERSCHAP!!

Groeten,

Remco

Bronsttijd Damherten in AWD

Na een week ziek thuis te hebben gezeten in verband met griep, probeerde ik toch nog van het mooie weer te genieten, en besloot naar de AWD te gaan. Ik wil namelijk dit jaar wel de gevechten zien van de Damherten bij het lek. Vorig jaar beslist niet die plek gekozen in verband met de massa mensen. Ik ga 's morgens vroeg Panneland binnen en loop richting vliegersmonument. Als ik het pad volg zie ik al aantal meters voor me een man Damhert staan met een paar Hindes. Hij slooft zich duidelijk uit voor de dames.

Niet veel later komt er nog een man Damhert aangelopen. Met een geburl staan ze op een gegeven moment naast elkaar.

Ja en dan wordt het ineens menees. De geweien kletteren lekker tegen elkaar aan.

Mijn standpunt was niet echt optimaal, dus ik zorgde snel voor een wat duidelijker plaatje, zover dat mogelijk was dan.

Zo, mijn eerste gevecht had ik al meteen op camera. Ik hoopte natuurlijk op een vervolg, met een wat beter standpunt en iets meer licht. Na het gevecht lopen ze rustig naast elkaar het heuvelpad af.

Ohnee hè, dacht ik....nog minder licht...ISO omhoog en nog meer ruis. Voordat ik het wist begonnen ze alweer tegen elkaar, terwijl er vlak voor me weer een man Damhert uit de struiken komt.
Ja de nu volgende opname had een perfecte foto geweest als ik dus het juiste standpunt had ingenomen, zodat het gevecht achter deze stoere man er helemaal opstond. Toch ben ik met deze foto wel tevreden.

Ja ik heb af en toe toch last van die handicap van een vaste 300mm lens, ten opzichte van een zoomlens.
De strijd is nog niet gestreden ze blijven maar vechten met elkaar.

 Alle 3 de opnames heb ik gemaakt met ISO-1250 met een gemiddelde sluitertijd van 1/100sec.

Links van het pad stond deze gewei-drager, weliswaar met een half afgebroken gewei.

Deze nieuwsgierige Spitser kwam ook even kijken hoe dat nou allemaal in zijn werk gaat in de maand Oktober.

Dan komt er een Damhert man het Lek gebied uitlopen. Ik denk dat die net gevochten had, want veel energie had die niet meer.

Toch nog wat energie om ze eigen te laten horen.

Burrllllllllllllllllllllllllllll... je ziet misschien wat kleurverschil in deze opnames. Dat komt omdat ik er niet echt uit was wat nou de beste witbalans is/was. Bovenstaande met ongeveer 6000k, en onderstaande met ongeveer 5100k.

Andere stoere man aan de andere kant.

De nu volgende opname vind ik een bijzondere. Je ziet in deze opname de hele generatie van de man Damhert.
Rechts achter: een eerstejaars Damhert, ook wel spitser genoemd. Helemaal vooraan en daartussen: tweedejaars Damhert, waarbij je al duidelijk de vorming ziet hoe het gewei er ongeveer uit moet zien. Links achter: zie je dus een volwassen  Damhert man, die duidelijk al bezig is met de bronst, en al wat gevechten heeft uitgevoerd. Het grappige was wel dat de voorste 2 Damherten wel een gevecht aandurfde met elkaar, maar dat gaat er natuurlijk veel minder heftig aan toe dan de volwassene.

Af en toe zag je sommige Damherten in hun eigen gegraven bronstkuil liggen, zoals deze.

Als ik op een gegeven moment een open veld op loop, zie ik weer twee Damherten lopen, naast elkaar. Het duurt weer niet lang voordat ze op de vuist gaan. Helaas achter een berg, en ben ik dus net te laat. Eéntje geeft zich duidelijk al gewonnen, want er volgt daarna geen gevecht meer. Hier staan ze nog wel even naast elkaar, half in de zon, half in de schaduw. Als je goed kijkt zie je nog net het oog van de achterste Damhert.

Als één man er vandoor gaat blijft de andere man verlaten achter, en eet wat gras om weer wat energie op te bouwen voor een volgend gevecht.

Als het dan wat rustiger begint te worden in het bronstgebied, en geen geburl meer hoor, loop ik richting de schuilhut. Kijken of ik nog een vos voor me lens kan krijgen. Onderweg daar naartoe zie ik een vogel in de lucht zweven. Ik dacht in eerste instantie aan een Gierzwaluw, omdat die ongeveer dezelfde lengte en vorm heeft. Als ik er dan een foto van maak, en op mijn display kijk, zie ik pas dat het gaat om een Boomvalk.

Ik zie hem in de lucht wat rare capriolen uithalen. Ik maak er dankbaar gebruik van, en leg het met mijn camera vast. Als ik dat terug kijk op mijn display.....ja de afstand was toch nog wel te ver om het met blote oog te zien, dan zie ik dat de Boomvalk een Libelle te pakken heeft met zijn klauwen. in de lucht is die hem aan het oppeuzelen. Ik had dat al eens eerder gezien bij een blog van Loes. Toen vond ik het al gaaf om te zien, en nu heb ik de foto's zelf....hihi.

Na dit mooie moment, aangekomen bij de schuilhut, maar geen vossen te zien. Wel kwam ik Colinda daar tegen. Ik herkende haar nog van de AWD Bloggers wandeling. Ook zij wachtte op de vossen, maar omdat ik geen zin had om daar uren te zitten wachten ben ik richting de uitgang gelopen.


Tot slot wil ik nog deze sfeerplaat laten zien. Genomen richting vliegersmonument, met mijn 50mm f/1.8 lens met behulp van pola filter.

Het was mooi om de bronstactiviteiten van zo dichtbij te zien, en een gevecht te kunnen vastleggen. Wat mij betreft is de Bronst al in volle gang in de AWD. Gelukkig reed er ook constant een boswachter op de paden bij het lek, om het in de gaten te houden. Nu maar hopen dat het niet uit de klauwen gaat lopen allemaal. De bronst meemaken in alle rust is toch wel veel mooier en fijner, dan met 200 fotografen naast elkaar staan.


Iedereen weer hartelijk dank voor zijn/haar reactie op mijn vorige blog:

Bronsttijd Edelherten in de Hoge Veluwe

Ik loop wat achter met het bekijken en reageren van jullie nieuwe blogs, maar dat hoop ik deze week in te halen.

Groeten,

Remco